Medewerkers van het SKT nemen je mee achter de schermen.

Medewerkers van het Sociaal Kernteam Westland vertellen regelmatig wat hoe hun dagen eruit zien, wat hen beweegt, waar de passie voor hun vak vandaag komt. Soms zijn het mooie verhalen. soms verdrietige, inspirerende verhalen.

Waarom ik vertel...

Ooit begon ik met mijn eerste blog voor Stichting Jeugdformaat omdat er zoveel vragen kwamen over mijn werk. Mensen begonnen, over het algemeen, met benoemen dat mijn werk vast heel zwaar was. Daarna kwamen de opmerkingen over het soort mensen dat ik tegenkwam: Vast en zeker de aso's, de Tokkies, de mensen die je zeker niet als buren wilde hebben. Over de kinderen werd steevast bedacht dat ze heel zielig moesten zijn. Iemand uit de straat, waar wij toen woonden, was ervan overtuigd dat “Dit gelukkig niet in onze buurt voorkomt”.
Deze onwetendheid én mijn behoefte om ervaringen van me af te schrijven, mijn hart te luchten, maakte dat ik ging bloggen.
De onderwerpen waren altijd gelinkt aan de jongeren die ik tegenkwam en hun belevenissen. Eén opmerking was voldoende om als bron van inspiratie te dienen. Vaak grappig, ook wel eens dieptreurig en schokkend.  

Maar wat me vooral inspireerde was hun kracht en hun flexibiliteit om met situaties om te gaan. Deze jongeren moesten al veel zelfstandiger zijn dan de meeste kinderen van hun leeftijd. Ze liepen tegen zaken aan waar de meeste pubers geen idee van hadden. “Ok, ik ben 18, val buiten de hulpverlening en moet dus zelfstandig gaan wonen. Ga ik doen, komt goed.” (Ooit een opmerking van een jongere op een begeleid wonen groep).

Na mijn vertrek bij Stichting Jeugdformaat ging ik verder bij JB West. Ook mijn blogs gingen daar verder. Nu, voornamelijk, over de belevenissen daar. Als Jeugdbeschermer ben je niet altijd even geliefd. Opmerkingen van ouders en kinderen over hoe ik was of wat ik was, gingen in mijn hoofd al snel verder als blog. Eén opmerking van een vader, die het niet met mee eens was, zal me altijd bij blijven: “Jij bent ook zo kins als een kommetje”.

Of het meisje dat ik een uur in mijn auto had waarbij ik, strak van de stress, door een grote stad moest manoeuvreren waarbij alle straten zo’n beetje opgebroken waren. Het meisje bleef maar zeggen dat ik stom was, dat het mijn schuld was dat ze uit huis geplaatst was en dat ik er echt niets van snapte…..Om vervolgens te eindigen met: “Ik haat je en je kunt ook niet autorijden!” Diep van binnen moest ik om deze opmerking lachen. Ik begreep wel dat dit voor dit meisje haar manier was om de situatie aan te kunnen, vanaf haar geboorte al van het ene naar het andere gezin en nou wéér ergens anders naar toe. Ik zou er ook boos van worden. Jaren later hoorde ik via via dat ze hartstikke goed terecht is gekomen en haar leven goed heeft opgebouwd. Op dat soort momenten ben ik stiekem best een beetje trots op zo’n kind. Ze heeft het toch maar mooi gedaan!

Via de jeugdbescherming gingen mijn blogs mee naar het CJG. De samenwerking met politiebureau Zuiderpark zorgden ook voor veel verhalen, soms heftige situaties, vaak mooie momenten.

En nu ben ik bij het SKT beland. In het jaar dat ik hier rondloop heb ik al veel momenten gehad waarbij ik dacht: “Dit ga ik opschrijven of dat moet ik onthouden”.  Af en toe maak ik een aantekening of schrijf ik wat maar echt serieus was ik niet meer bezig met het bloggen. Tot ik de oproep van collega Mariska zag om ervaringen op te gaan schrijven en te delen. Gelijk begon het weer te borrelen. Dus bij deze! Ik hoop dat veel collega’s mee gaan schrijven.